મારી જોડે હું સૂતો છું ખાટલે .એ પહેલા મળ્યો હતો આયને.લાગતી વાર ઘડિયાળના કાંટા બની ખસે છે.બંધ બારી જોઈને વિચારું છું કે એ જાતે ખૂલે તો? પથારી પર ચાદરની સળ જમીન પર ભૂસકો મારી કૂદી પડે છે !!ગલીપચી કરતી છીક હ્ચમચાવી ગાયબ .ગઇકાલ ની રાત નો એક રેફ્રન્સ યાદ આવી જાય છે.મારા પપ્પા મારી મમ્મી ને ખૂબ મારતાં એ અટક્યા વગર બોલ્યો .એણે એના સપનાનું ખૂન કેવી રીતે કર્યું એ કહ્યું ને પછી એની પર શુ વીત્યું ની વાત માંડી ને કરી એણે શું કિંમત ચૂકવી થી માંડી ને એનાં મોટાભાઇ એ એની પત્ની ને લાફો માર્યો સુધીની વાત એ એક જ શ્વાસે કરી ગયો.પછી એ બોલતો ગયો ને હું સાંભળતો રહ્યો.આ બધામાં એક વાત એ હતી કે એ કંટાળેલો હતો પણ થાક્યો નહોતો.થાકેલો હારવાના પડાવે ઉભો હોય પણ કંટાળેલો ક્રિયેટિવ ન હોય એ પોતાના સપનાઓ કોપી પેસ્ટ કરવા ટેવાયેલો હોય તેનામાં આશા હતી-એ પોતાના સપનાઓ પોતાનાં દીકરામાં પૂરા કરવાં તત્પર હતો.એને મન સફળતા યાને ઘરમાં મોટા મોટા લોકોની અવરજવર હતી -એ પોતાના સપના પોતાના દીકરા વડે પૂરા થશે ની આશા એ જીવતો હતો.મારો મિત્ર છે નામની જરૂર નથી પણ હા મેં એનામાં જીવન માટેનો તલસાટ જોયો આ ક્ષણે મને એનાં જીવન ને જીવી જવા કરતાં એ શેષ વધેલા જીવનમાં રંગો પુરવા માટે નો અભિગમ ગમ્યો.સામાન્ય બાપ જેવી જીજીવિષા ધરાવતો એ મિત્ર એક વિશેષ અને અલાયદુ જીવન જીવવાની મહત્વાકાંક્ષા ધરાવતો ઇસમ લાગ્યો!! મને લાગ્યું કે જીવનમાં સળંગ સુખ કે દુઃખ નથી હોતું - એના નિયત ચોસલા હોય છે જે પસાર કરવાના હોય છે; જોકે આ બધાં આપણે કયારેય કન્ફુઝ નથી થતાં શું ?એકલા પડ્યા પડયા આવા વિચારો આવ્યા કરે !! વિચાર આવે ને વિચાર જાય બધાના જીવનમાં આવા તબક્કાઓ આવે ને જાય!! એને આપણને મળેલા એકાંતમાં આમ વાગોળવાની જરૂર નથી પણ હા એટલું ચોક્કસ કહીશ કે હું ન લખું ને તો કઇ જ ન લખું પણ લખું તો પછી આવું પણ લખું!!લોકાભિમુખ માં આવા પાત્રો પણ મળે છે.ગોખેલું બોલતાં બોલી બોલી વાગોળતાં!!.પોતિકું ખોલતાં ને ક્યારેક ખાલી થતાં ; તો ક્યારેક પોતાની સાથે મને ભરતાં. ક્યાંક કથાઓ છે ;ક્યાંક વ્યથાઓ!! તો એકાંત માં ભરચક સંવેદનાઓ પણ છે.સફર ના મુસાફરો આવે ને જાય મારામાંથી કંઇક લેતા હોય કે પછી મારામાં કંઈક ભરતાં પણ હોય એવાં !! ખરું ને ??
No comments:
Post a Comment